PIONERI
PIONERI ART PLATFORM
DISCOVER EMERGING FINE ARTISTS FROM THE BALKANS

Horizontala

August 9, 2022
pioneri

Horizontala

Julija Castellucci, a conceptual artist who brought performance art to Macedonia and elevated it to the world stage. She wants to live here – “for a wonderful miracle” – but as we become more familiar with that knowledge she will quickly wander into the highest art circles.

Ha ha this sounds pretentiously good and prophetic. I like it.What I hold in myself and convey in everyday life turns out to be art – I don’t know if things I do, represent art and if I am an artist, but what I do and how I behave – it was already called art thousands of years ago.Today I am in Macedonia and creating here and if tomorrow I move to another country I will do the same there. It’s because it is in my nature and it is my necessity… I don’t wonder if it is work or whether there is an audience. I create regardless of everything… but of course some of those questions are also material for my work.And why do you prefer to live in Macedonia? What is it that draws and keeps you here? “Macedonia is a magic country, because everything is possible and nothing is possible, that is what my friend – Johan from Sweden who lived here – used to say. So that’s exactly why I live here, because it’s a magic country.Besides magic, there are many other reasons to be here.

I also have a Macedonian root, my grandfather, my mother’s father is Macedonian, and that root draws me here to this piece of land. That is why, I even have a Macedonian passport and identity card, so I am Macedonian, I just need one house on Vodno, from the denationalization of my great grandfather (haha)

Could you tell us about your participation in the Stellwerk gallery, in the Kulturbahnhof, Kassel, the parallel event to the famous Documenta fifteen and the scholarship that you received from the European Cultural Academy in Venice.

My video performance ”IM WAITING 15 MINUTES OF FAME” was shown in the Stellwerk gallery in Kassel during the last 10 days of July, as part of the project by Guerilla Architects and Along the Lines. In the video performance I am leaning against the museum wall attempting to establish dialogue between the artists and the institution. I chose the title based on a famous sentence by Andy Warhol, because I’m  waiting for my whole life for his prophecy to come true. Tired of waiting…

In Venice, I received a scholarship from the European Cultural Academy to participate in the residency at ECA and to further develop the idea of my project Horizontala. It is a summer residence where 10 artists from Europe are chosen to develop and implement their ideas. So this time, I’m here working on my project Horizontala, (that was already performed in Bukovski as part of Kultivator Festival and in Daut Pasin Amam as part of the renowned Modoars festival) it is a 3 hour vocal performance where I lie on the floor and sing, while the visitors also lie and listen for three minutes.

Oh yes the unforgettable “Horizontala”, I remember that we all came on time, and everyone was impatiently waiting for their 3 minutes of enlightenment.

What inspires you to create?

I am inspired by the inner and outer world. My inner world is the chorus of my creativity and my dreams. I am getting ideas in my dreams, I edit and paint them down in sketches, and then they come true.

It is about discovering things. It starts with something: a question, lightness, fear, guilt, beauty, or a wound. That is how every day starts, with something small that is revealed into something else. It transforms and takes shape and becomes a piece of art.

From the outside world, I am inspired by the people, sights and landscapes that I see and hear, conversations or current political situations. Macedonia is emotional on every level which is very exciting for me, especially the mentality and the matrices which rule in this culture.

Who is your audience? And for the end of this beautiful conversation – could you tell us which conceptual artists inspire you the most?

Everything animate and inanimate, my audience are people, animals, plants, empty chairs, poles, houses, birds, buildings – everything that surrounds me – haha ​​it sounds surreal, but it’s true. The audience is not only living people, but also inanimate ones, and that gave me a completely new dimension and freed me from that matrix that limits us. We do things just to sound good, or to please someone, or because that’s how you we learnt at school, or because some rules require, or just to be acknowledged. The audience is much wider than the matrix we are used to see.

As for the question of inspiration and which conceptual artists inspire me? I don’t see or divide art by era, style or genre –  I experience it as a whole and in general I love good works. When something is good, you can feel it right away. Here are some of the artists whose work I admire, wakes me up and excites me… Yves Klein, Ai Weiwei, Yoko Ono, David Hockney, Mladen Stilinovic, Leonid Šejka, Ivan Kozarić, Marina i Ulay, Bruce Nauman, Vito Acconci, , Romeo Castellucci, Tadao Ando, John Cage, Arvo Part, David Shrigley, Massive Attack, Lata Mangeshkar, Pina Bausch, Mats Ek, Marcel Duchamp, Aandre Tot, Ben Frost, Dina Washington, Minnie Riperton, Whitney, Ane Brun, Richrd Hawley, Efterklang, Bah, Ivo Van Hove, Mina Mazzini, Joseph Beuys, Shubert, Ravel, Neo Rauch, Debussy, M.Davis, Rachmaninoff, Stravinski, Penderecki, Shostakovich, Mos Def, Joni Mitchell, Puccini, Interpol, Prince, Max Richter, Maarja Nuut, Enrico Caruso, Morphine, Nils Frahn, Brian Eno, Dzoni Štulić, Vlada Divljan, Miomir Grujić Fleka, Bitlsi, Maria Callas, Vanja Lazarova, Kiril Mančevski, Chromatics, Keith Jarret, Roni Horn, Midori Takada, a whole gang from Fulux kolektiv, and collective OHO, and last but not least Valie Export… Ugh, got so tired and excited by only listing them – there are so many…genius ones.

Хоризонтала

Јулија Кастелучи, концептуална уметница која ја донесе уметностa на перформансот во Македонија и со тоа ја издигна на светската сцена. Таа сака да живее тука – „за дивно чудо“ – но како сè повеќе се запознаваме со нејзината уметност знаеме дека брзо ќе заталка во највисоките/нajголемите уметнички кругови и центри.

 

 Ха ха ова добро звучи, претенциозно и пророчки. Ми се свиѓа.

Она што го носам во себе и го емитувам врз секојдневниот живот, испаѓа дека е уметност, јас не знам дали тоа што го правам е уметност и дали јас сум уметница, но она што јас го правам и како се однесувам, веќе илјадници години назазад луѓето го нарекуваат уметност.

Еве, сега сум во Македонија и тука создавам, ако утреден се преселам во друга земја и таму истото ќе го правам, затоа што тоа е моја потреба, моја природа.. и не се занимавам со прашањето дали сцена постои или не, дали има услови за работа или не, дали има публика или не, јас создавам без обзир на сè… но секако дека дел од тие прашања некогаш се и материјал за мојата работа.

 

– А зошто токму во Македонија? Што е она што Ве влече и задржува тука?

 

“Macedonia is a magic country, because everything is possible and nothing is possible, така велеше еден мој пријател Јохан од Шведска кој живееше тука, па ете токму затоа живеам тука, затоа што е magic country…

Инаку покрај магијата има многу други причини зошто сум тука.

Имам и македонска семка, дедо ми, на мајка ми татко е Mакедонец, и мене таа семка ме влече тука на ова парче земја…поради тоа имам и македонски пасош и лична карта, значи апла сум Македонка, само уште еден дворец на Водно ми фали, од денационализација на прадедо ми (хаха)

 

Можете ли да ни кажете за Вашето учество во галеријата Stellwerk, во Културбанхоф, Касел, паралелен настан на познатиот Documenta fifteen и стипендијата што ја добивте од Европската културна академија во Венеција.

 

Мојот видео перформанс наречен ”IM WAITING 15 MINUTES OF FAME” беше прикажан во галеријата Stellwerk во Касел во последните 10 дена од јули, како дел од проектот на Guerilla Architects и Along the Lines. Во видео перформансот се потпирам на ѕидот на музејот и се обидувам да воспоставам дијалог меѓу уметниците и институцијата, но тука има многу повеќе слоеви и симболика. Насловот за делото го избрав според познатата реченица на Andy Warhol, затоа што цел живот чекам да се оствари неговото пророштво. Уморна од чекање…

Во Венеција пак добив стипендија од Европската културна академија да учествувам во резиденцијата во ECA и понатаму да ја развивам идејата за мојот проект „Хоризонтала“. Станува збор за летна резиденција каде што се избираат 10 уметници од Европа за да ги развијат и реализираат своите идеи. Мојот проект Хоризонтала (кој беше изведен два пати во Скопје, во Буковски како дел од фестивалот Култиватор и во Даут Пашин Амам како дел од реномираниот фестивал Модоарс) е 3 часовна tête-à-tête вокална изведба каде што лежам на подот и пеам, а посетителите исто лежат и слушаат и се менуваат  во период од три минути.

 

Да убаво се сеќавам на Хоризонтала, не ни претпоставувавме дека таков настан се случува во Скопје. Сите дојдовме на време, нетрпеливо чекајќи ги своите три минути просветлување.

Кој  и што Ве инспирира да создавате?

 

Ме инспирира внатрешниот  и надворешниот свет. Мојот внатрешен свет е корусот на моето творешто, и моите сништа особено, во моите сништа добивам идеи кои уредно ги запишувам и скицирам, а потоа ги реализирам.

Најчесто кај мене се работи за процес на откривање на нештата…започнува со некое чуство или прашање, или некоја леснотија или страв или вина или убавина или ранливост или, или, или… Всушност, така започува секој ден, со нешто мало што после се открива, се трансформира во нешто друго, добива форма и станува некое дело. 

А од надворешниот свет  ме инспирираат луѓето, приозори и пејсажи кои ги гледам и слушам, муабети, актуелни политички ситуации, па све до егзистенцијална, емотивна, духовна состојба на една земја…на секое ниво Македонија е многу возбудлива за мене, особено менталитетот и матриците кои владеат на ова поднебје.

 

И за крај на овој убав разговор кажете ни каква и која е Вашата публика и кои концептуални уметници најмногу Ве инспирираат?

 

Моја публика е сè што е живо и неживо, моја публика се луѓе, животни, растенија, празни столици, бандери, куќи, птици, згради…сè што ме опкружува, хаха звучи надреално, ама така е.  Публика не се само живи луѓе, живи нешта, туку и неживи, и тоа ми даде една сосема нова димензија и ме ослободи, ме ослободи од таа матрица која што не ограничува, дека правиш нешто само за да звучи добро, или на некој да му се допадне, или затоа што така си учел на училиште, или затоа дека така наложуваат некои правила, или само некој за да ти рече браво или за малку внимание или… Публиката е многу поширока од таа матрица на која што сме навикнале.

А што се однесува до прашањето за инспирација и кои концептуални уметници ме инспирираат… Уметностa не ја гледам ниту делам по епохи, правци или жанр, ја доживувам како една целина и генерално сакам добри дела…и кога нешто е добро тоа одма се чуствува… така што еве некои од уметниците чие творештво ми е блиско, ме буди и возбудува… Yves Klein, Ai Weiwei, Yoko Ono, David Hockney, Mladen Stilinovic, Leonid Šejka, Ivan Kozarić, Marina i Ulay, Bruce Nauman, Vito Acconci, , Romeo Castellucci, Tadao Ando, John Cage, Arvo Part, David Shrigley, Massive Attack, Lata Mangeshkar, Pina Bausch, Mats Ek, Marcel Duchamp, Aandre Tot, Ben Frost, Dina Washington, Minnie Riperton, Whitney, Ane Brun, Richrd Hawley, Efterklang, Bah, Ivo Van Hove, Mina Mazzini, Joseph Beuys, Shubert, Ravel, Neo Rauch, Debussy, M.Davis, Rachmaninoff, Stravinski, Penderecki, Shostakovich, Mos Def, Joni Mitchell, Puccini, Interpol, Prince, Max Richter, Maarja Nuut, Enrico Caruso, Morphine, Nils Frahn, Brian Eno, Dzoni Štulić, Vlada Divljan, Miomir Grujić Fleka, Bitlsi, Maria Callas, Вања Лазарова, Kiril Mančevski, Chromatics, Keith Jarret, Roni Horn, Midori Takada, цела банда од Fulux kolektivot, и колективот OHO, и последно Valie Export… ама се изморив и возбудив набројувајќи ги, ги има многу…генијални…не успевам сите да ги набројам.

 

 

 

 

 

 

 

Leave a comment